به مناسبت نخستین سالگرد تأسیس کانون جهان ایرانی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران
به نام ایران، سرزمین اندیشه و خرد.
یک سال از تولد کانون جهان ایرانی گذشت؛ سالِ رویش و رنج، ایستادگی و امید.
راهی که آغاز کردیم، ساده نبود؛ از دلِ دشواریها، محدودیتها و تردیدها گذشتیم، اما شوقِ فهم ایران و ایمان به پیوند اندیشه و فرهنگ، ما را در هر گام استوارتر ساخت.
کانون جهان ایرانی از همتِ گروهی کوچک زاده شد؛ از دلِ گفتوگوهای صمیمانهی دانشجویان و استادانی که رؤیای ایران را نه در خاطرهی گذشته، که در افقِ آینده جستوجو میکردند. در گذر زمان، این هستهی کوچک به جمعی بزرگ، پویا و اندیشهورز بدل شد؛ جمعی که در آن تاریخ و فلسفه، ادبیات و باستانشناسی، زبانها و فرهنگها، در گفتوگویی زنده به هم میپیوندند تا روایت تازهای از جهان ایرانی رقم زنند.
اگر امروز این کانون پابرجاست، از نیروی جوان و دلهای بیقرارِ دانشجویان ایراندوست است؛ از استادانی که با سخن و نگاهشان چراغِ دانایی را در مسیر ما افروختند. هر نشست، هر گفتوگو، و هر طرح پژوهشی، گامی است در زنده نگاه داشتن نام و معنا و شکوه ایران در عرصهی دانش و فرهنگ.
در نخستین سالگرد تأسیس این کانون، با سپاس از همهی همراهانِ اندیشمند و دلسوز، با دلی سرشار از امید به آینده مینگریم به فردایی که در آن، کانون جهان ایرانی دانشگاه تهران همچنان بذر گفتوگو، پژوهش و پیوند را در زمین اندیشه میکارد؛ برای ایرانی که نه فقط ریشهی ما، که رویای ماست.
سالهاست که ایران، در هر اندیشهای که از جان برخیزد، دوباره زاده میشود؛ و کانون جهان ایرانی تلاشی است برای این زایش دوباره.
بااحترام
افسانه حنائی
مؤسس و دبیر کانون جهان ایرانی
دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران
۱ آبان ۱۴۰۴
